Hoorn, 1990
Van overleven in de schaduw naar het heft in eigen hand - dit is mijn verhaal
Hoi, ik heet Rebecca, en werd geboren op 11 juli 1989 in Hoorn, Noord-Holland.
Vandaag de dag woon ik zelfstandig in een fijn huis in de groene Amsterdamse wijk Watergraafsmeer. Samen met mijn hondje Jimmy en mijn favoriete auto voor de deur, startte ik naast mijn parttime baan bij de Rijksoverheid mijn eigen onderneming.
Ook heb ik inmiddels een heel goede en liefdevolle band met mijn moeder en mijn zusje, iets wat vroeger echt ondenkbaar was. En als trotse tante van een neefje en twee nichtjes geniet ik volop van mijn familie. Ik ben gelukkig, krachtig en leef het leven nu volledig op míjn voorwaarden.
Maar dat is niet altijd zo geweest... lang niet altijd.
De buitenstaander en de identiteitscrisis
Ik groeide op in de regio West-Friesland. Mijn moeder is Nederlands (met Frans/Italiaanse roots) en mijn biologische vader is Afro-Amerikaans/Native-Amerikaans. Mijn ouders ontmoetten elkaar in Duitsland toen mijn moeder op een cruiseschip werkte en mijn vader als militair gelegerd was in Frankfurt. Tot 2014 was hij voor mij volledig onbekend. Ik groeide de eerste 4 jaar van mijn leven op met een stiefvader. Hij is de biologische vader van mijn halfzusje, zij werd geboren toen ik bijna 5 jaar oud was, en de relatie tussen haar vader en onze moeder al voorbij was. Wij vormden met z'n 3en een gezin. De band met mijn moeder ging hier bergafwaarts, en die met mijn zusje ontbrak.
Als meisje van gemengde afkomst en totaal niet lijkend op de anderen uit het gezin, groeide ik op met zeer weinig binding met mijn omgeving. Ik leek ook niet op het Hollandse schoonheidsideaal van die tijd. Ik had ander haar, een donkere huid, was lang, atletisch gebouwd, niet zo zeer vrouwelijk, en had volle lippen. Met dieren kon ik het wel vinden, de paarden waren lange tijd mijn favoriet.
Mensen lieten me vaak merken dat ik anders was; de racistische 'grapjes', waar ik lange tijd om mee lachten, deden stiekem pijn.
Ik voelde mij absoluut niet thuis in het gezin en liet dat ook duidelijk merken. Ik was eigenzinnig, eigenwijs en volledig gericht op mezelf en het ontlopen van sociale verplichtingen, thuis bij de familie, maar ook op school. Toen ik 15 was, bijna 16, was de bom op een avond definitief gebarsten: Ik werd het huis uit gestuurd.
Ik verhuisde naar het dorp Wognum, 10km verderop, waar ik introk bij Opa & Oma aan de Nieuweweg. Aan de ene kant kwam ik in een warm bad terecht. Opa, Oma, en soms ook mijn tante — namen al mijn rekeningen over en ik werd enorm vertroeteld en verwend. Ik kreeg een ruime kamer, wel 2x zo groot als bij mijn moeder thuis, aangrenzend een eigen badkamer, met uitzicht op een weiland vol paarden. Als ik mijn opleiding paardensport aan het NHB in Deurne zou afronden, zou ik er zelf een krijgen van Opa. Mijn oma had, naast het huishouden, alle tijd van de wereld en richtte haar volledige aandacht op mij. Ze ruimde mijn kamer op en kocht alles wat ik dacht nodig te hebben. Vooral als het om school ging, was niets te gek of te duur. Ik bepaalde vaak wat er werd gekookt, en wat we gingen doen als ik vrij was. Er was geen ruzie of onenigheid, zo kan het dus ook. Ik dacht toen heel even, dat ik mij in de zevende hemel belandde.
Heerhugowaard, 2002
Na enige tijd bleek die liefde pijnlijk voorwaardelijk. Mijn oma streed zelf met een diep, oud trauma: Haar eigen moeder had altijd zonen gewild en geen dochters, waardoor zij zich haar hele leven ongewenst had gevoeld. Zij had graag willen studeren en Arts willen worden, maar moest van school om thuis te helpen met de kinderen en het huishouden. Die pijn projecteerde ze nu op mij.
Ze vertelde me dat mijn moeder mij eigenlijk had willen weggeven. Volgens haar was het gezin nu "veel gelukkiger" nu ik er niet meer woonde. Ik moest van haar het perfecte voorbeeldkind worden om aan de hele familie te bewijzen dat de fout bij mijn moeder lag, en niet bij mij. Ik moest braaf zijn, hoge cijfers halen, een goede baan krijgen, in mijn geval was dat toen een manege starten. Alles voor het ouderwetse ideaalbeeld en de buitenwereld, en daar kon ik slecht tegen.
Want waarom zou ik. nu ik eindelijk rust kreeg in mijn hoofd, moeten leven in een toneelstuk?
En zodra ik niet aan die regels voldeed, trok oma haar interesse en zorg direct terug. Micromanagement op hoog niveau om zo veel mogelijk controle over mij te krijgen, tot het bepalen van mijn vrienden aan toe. Het had een averechts effect, en versterkte de haat naar mezelf. Ik geloofde het verhaal dat mijn eigen moeder mij niet wilde. Het gaf me het gevoel dat ik er niet hoorde te zijn en dat er, buiten oma, niemand voor mij vocht.
Op eigen benen en de verborgen waarheid
Rond mijn 18e trok ik het niet meer en vertrok ik uit Wognum. Ik zwierf een tijdje rond: Ik woonde kort bij een oom in Hoorn, waar ik uiteindelijk wegliep en een maand in een jongerenopvang in Schellinkhout verbleef, en daarna een klein jaar bij een andere oom in Heerhugowaard gewoond. Net voor mijn 19e besloot ik mijn rug definitief naar de familie te keren. Ik wilde het zélf uitzoeken. Na kamers in Heerhugowaard, Dordrecht, Den Haag en Tilburg belandde ik op mijn 19e in Amsterdam. En daar wilde ik nooit meer weg.
De overgang naar Amsterdam was een enorme shock. Ineens moest ik volledig voor mezelf zorgen, terwijl vroeger al mijn rekeningen werden betaald. Ik wist totaal niet wie ik was, want ik had altijd de wil van een ander gevolgd en wie ik echt was ontkend. Ik leefde vanuit een slachtofferrol, diep overtuigd van de afwijzing door mijn moeder.
Met KRO Spoorloos naar de VS
In 2014 besloot ik dat het tijd was voor antwoorden. Ik deed mee aan het televisieprogramma om op zoek te gaan naar mijn biologische vader.
De redactie vloog met mij mee naar de Verenigde Staten van Amerika. Daar ontmoette ik mijn vader, oma en half-broers en zussen voor het eerst. Twee broertjes, een zusje en een zus. Een andere zus, wonend in een andere en slechts een half jaar ouder is dan ik, sprak ik uitgebreid via de telefoon. Zijn woont in een andere staat en kon er helaas niet bij zijn.
Ik werd met open armen en ongekende warmte verwelkomd, zelfs door de moeder van zijn andere kinderen, die van oorsprong Duits is. Voor het eerst in mijn leven vielen de puzzelstukjes op hun plek. Ik ontdekte wie ik was, waar mijn uiterlijke kenmerken vandaan kwamen en dat ik ergens tussen pas.
Mijn vader is geboren in Forth-Worth, TX. Hij heeft een tijdje in Duitsland gewoond waar hij zijn vrouw had ontmoet en 5 kinderen mee heeft. Zij zijn met toen nog 4 kinderen, terug naar de VS gevlogen. Daar werd kind nummer 5 geboren.
Langzamerhand begreep ik mijn eigen identiteit.
Een shot uit de uitzending in Del City, Oklahoma
Innerlijke Transformatie
Door mijn vader te zien, voelde ik mij meer compleet en voelde ik voor het eerst weer een diep gemis naar mijn moeder. Ik zocht langzamerhand weer contact met haar, omdat het verhaal in mijn hoofd simpelweg niet meer klopte. En toen kwam de ene na de andere schokkende waarheid boven tafel.
Mijn moeder had het contact nooit willen verbreken. Zo had geprobeerd om met met oma en mij een traject op te starten voor begeleid zelfstandig wonen, met behulp van Stichting de Praktijk. Oma wilde hier niet meewerken waardoor ik bij oma bleef, iets waar ik toen ook de voorkeur aan geef.
Ik kwam tot het besef dat de enige persoon die ik had geleerd te vertrouwen — mijn oma — haar eigen verhaaltjes had gecreëerd om haar eigen strijd te voeren. Toen leerde ik hoe belangrijk het is om je pijn en verdriet goed te verwerken. Je kunt er anders jaren mee doorlopen en er zelf flink last van hebben. Het was dan wel een nare ervaring voor mij, maar zij liep al tientallen jaren met onopgelost verdriet en zou al helemaal niet in haar schoenen willen staan. Iets in de doofpot stoppen werd vaker gedaan in die generatie, en ben blij dat het in onze generatie al flink is verbeterd.
De verwarring was compleet. Mijn boosheid verschoof van mijn moeder naar mijn oma, en mijn vertrouwen was definitief gebroken. Ik besefte hoeveel jaren van diepe woede en verdriet voorkomen hadden kunnen worden als ik de waarheid had geweten.
Verkeerde keuzes, de opvang en overleven
Ondanks dat ik mijn familiegeschiedenis nu kende, voelde ik me nog steeds intens alleen op de wereld. Ik was doelloos en uitzichtloos. Ik was klaar met doen wat anderen van me vroegen, maar wist ook nog niet wat ik dán wilde. Op de paardensport was ik inmiddels uitgekeken, motorrijden was nu mijn grote hobby. Wat nu?
Ik leerde mezelf hyper-onafhankelijkheid aan met een masker die nodig was voor sociale interacties, en raakte geobsedeerd door één doel: Rijk worden. Want geld betekende vrijheid, dacht ik. Omdat ik nergens bij hoorde, zocht ik aansluiting bij andere buitenstaanders: Misfits en gewonde zielen. De straat en de harde wereld compenseerden tijdelijk het gemis van een échte, veilige familieband, en gaf afleiding. Ik kon even vergeten wie ik was, en hoefde geen ideaalbeeld te schetsen. Ik kon boos zijn, verdrietig, schelden, en de regels aan mijn laars lappen.
De verkeerde keuzes uit die tijd haalden me in en het werd het begin van een donkere spiraal.
In mijn garagebox aan het Groenpad in Osdorp. Hier moest ik uiteindelijk wonen vanwege de lange wachtlijsten op Woningnet. Het Parool had hier een publicatie van gemaakt..
Ik ben opgelicht, bestolen, voor lief genomen, bedreigd, en eens op de scooter van de weg gehaald vanwege duizenden euro's aan openstaande CJIB-vorderingen. Op 28 februari 2019 volgde een harde klap. Ik moest de sleutels inleveren van de woning in Amsterdam waar ik 8 jaar had kunnen wonen omdat mijn huurcontract afliep. Mijn hele inboedel werd opgeslagen in een opslag en ik werd officieel dakloos (thuisloos).
Geen eigen woning meer
Met hulp van een Maatschappelijk werker via ABC-Alliantie, betrok ik DNO Gastenburgh, een opvang van het Leger des Heils in het centrum van de stad. Hier stond een stapelbed, ik een kamer met 3 anderen, en de enige slaapplek die op dat moment beschikbaar was. Vanaf daar begon een zware overlevingstocht. Ik bevinde mij tussen verslaafden, mensen met zwaar psychische problemen en ex-gedetineerden, en was in shock. Ik wilde hier zo snel mogelijk weg, al kostte het alles wat ik had. Ik vond 2 maanden later een woonboot vlakbij, die ik mocht huren.
Ik verhuisde in mijn leven totaal wel 40 keer. Ik huurde weleens onder, sliep in mijn auto, in de winteropvang, woonde in een caravan op illegaal terrein, leefde anti-kraak, in een bedrijfspand en later zelfs in een garagebox, zie de foto hieronder, met ernaast mijn voedselpakket.
Om hulp vragen vond ik het allermoeilijkst, maar ik moest het heft in eigen handen nemen voor verandering.
En er niet enkel om vragen, maar de hulp ook accepteren, welke verplichtingen er dan ook aan vast zitten.
Ik woonde hier in mijn garagebox. Hiernaast een foto van een voedselpakket van de Voedselbank.
Toen ik dakloos was liep ik regelmatig naar de overkant om te kunnen douchen bij Fit For Free. Het kan ook zo zijn dat ik hier de hond aan het uitlaten was, of een vlog aan het opnemen ben!
Maatschappelijke hulpverlening
Ik klopte aan bij meerdere instanties in de Gemeente Amsterdam. Zoals de Regenbooggroep, het Passantenhotel, WMO, de Mansveltschool en het Leger des Heils. Dankzij de juiste hulp van geweldige hulpverleners als Laura van Combiwel, Ronald van HVO Querido, kreeg ik uiteindelijk via de Stichting PerMens, een zelfstandige studio in Osdorp.
Dit was mijn tijdelijke veilige haven totdat ik aan de beurt was voor een definitieve woning. Het omslaan van die knop, zonder enige ervaring met stabiliteit of vertrouwen in mensen, leek onmogelijk. Maar ik deed het!
Ik zette een dikke streep onder mijn verleden en koos eindelijk voor een toekomst, met mezelf.
Links zie je een van de documenten die ik kreeg van een locatie op de Jan Rebelstraat voor dak- of thuisloze Amsterdammers. Rechts sta ik dankbaar en tevreden in mijn nieuwe studio.
Kan ik dan nu eindelijk stoppen met overleven?
Op mijn 32e kreeg ik door mijn woonurgentie rust. Ik kreeg een studio aangeboden op de Jan Rebelstraat in Osdorp, en mocht hier wonen tot ik aan de beurt was voor een eigen sociale huurwoning. Ik zag dit als een medaille omdat ik eindelijk moedig genoeg was om hulp te accepteren. Ik bezit echte vechtersmentaliteit, en sta te popelen om mijn ambities een kans te geven!
Ik maakte mijn plan om te willen ondernemen kenbaar bij de Gemeente Amsterdam en mocht meedoen aan het Programma Eigen Werk, een traject van de KvK en de gemeente om mensen vanuit de bijstand te begeleiden naar ondernemerschap. Ik was inmiddels schuldenvrij dankzij een schuldsaneringstraject (MSNP), hierbij heeft Doshke van ABC Alliantie mij uitstekend mee geholpen! Ik had nu een stabiel dak boven mijn hoofd, een leuke hond om lekker mee te wandelen, en verkeer door alle verhuizingen die steeds kort op elkaar plaatsvonden in absolute topconditie! Ik was klaar voor weer een nieuwe start.
Ik wilde alvast beginnen met modellenwerk, beëindigde een giftige relatie die mij in de greep hield, kocht mijn droommotor, en was gemotiveerder dan ooit.
Maar het universum had helaas een andere planning...
Zie linksboven een van mijn eerste motoren, daaronder sta ik blij met mijn kersverse KTM LC4 Supermoto voor de deur van mijn studio aan de Jan Rebelstraat. Rechts is een beeld van mij tijdens een motorongeluk op de Osdorper Ban.
Het motorongeluk
Anderhalve week later werd ik keihard geschept door een auto. Mijn hele lichaam lag in puin. Mijn complete rechterkant, hand, elleboog, kniebanden en staartbeen waren kapot en zat onder de blauwe plekken. Ik werd met de ambulance naar de OK gebracht.
Ik, die altijd zo hyper-zelfstandig was en klaar voor een nieuwe toekomst, kon ineens niets meer. De artsen wisten niet of ik ooit nog volledig zou herstellen.
De fysieke pijn en de mentale klap waren zo ondragelijk dat ik niet lang daarna besloot dat het genoeg was geweest. Ik deed een serieuze poging om mijn leven te beëindigen, ik wilde niet meer leven.
Mijn wake-up call en de weg omhoog
Maar ik werd weer wakker. Mijn hond stond kwispelend naast mijn bed. Het was mijn tijd nog niet. Het universum, God, of hoe je de hogere macht ook noemen wilt, had besloten dat ik moest blijven. En als ik er dan toch nog was, dan zou ik ook alles eruit halen wat erin zat.
Er volgde een loodzwaar revalidatietraject van vier jaar, dat doorliep tot in 2026. Toen ik eenmaal zonder krukken kon, werd ik weer aangemeld voor een zelfstandige woning. Op 11 November 2022 verhuisde ik naar een woning in Amsterdam Oost. Ik heb een huurcontract voor onbepaalde tijd, yes!
Gedurende mijn revalidatiejaren bezocht ik kerkelijke gemeente de Verbinding, de Herstelacademie in Utrecht voor peer-support en de Okee Cursus. Ik volgde met succes een EMDR-traject bij iPractice en doorliep ik meerdere revalidatiecentra met als eindstation het CIR in Diemen. Hier leerde ik omgaan met chronische pijn en kreeg ik echt inzicht in mijn nieuwe lijf en hoofd. Tussendoor bleef ik met- en zonder fysio begeleiding werken aan oefeningen, iets wat nu bij mijn leven hoort. Ik moet blijven oefenen om niet nog meer achteruit te gaan.
Ik leerde in deze langdurige periode opnieuw bewegen, denken en leven én werken met mijn veranderde lichaam. Mijn innerlijke vuur en zelfvertrouwen kwamen sterker terug dan ooit tevoren.
Na een week ziekenhuis en daarna een week bij mijn ouders in een ziekenhuisbed, mocht ik terug naar mijn studio. Ik kwam graag bij Amsterdam Fysio trainen met Amber & Tess op de Prinsengracht. Bij CIR werd er een persoonlijkheidstest afgenomen waar ik bij INFJ uitkwam.
Nieuw inzicht en dankbaarheid
Door mij te verdiepen in mijn INFJ-persoonlijkheidstype, boeken te lezen, en mental coaching bij iPractice, Pieter Kreft, Margot Miller en het CIR, heb ik mijzelf nog beter leren kennen. Ik ben tot nieuwe inzichten gekomen die bij hebben gedragen aan enorme groei van binnenuit. Ik heb geleerd dat perfectie er niet toe doet, en je met elke prestatie verder kan komen zolang je gefocust blijft werken aan je doelen. Ook met blijvende invaliditeit, een maatje meer, of door het bereiken van een bepaalde leeftijd, kun je ontzettend veel doen - zolang je maar wilt, en hulp aanneemt van anderen. Samen kun je enorm veel bereiken en er staan altijd mensen voor je klaar.
Het ongeluk mocht dan zwaar en pijnlijk zijn, achteraf gezien was wat daarna volgde een cadeau. Destijds dacht ik er natuurlijk niet zo over, maar zo kijk ik er nu op terug. Het waren harde, wijze lessen. Het heeft een nieuw geloof in mezelf aangewakkerd, en het vertrouwen en de liefde voor mijn omgeving hersteld. Na zoveel problemen te hebben opgelost en zoveel tegenslagen te hebben overwonnen, wilde ik er nu zijn voor anderen. Ik bent niet langer een slachtoffer, en zelfs geen overlever meer. Ik ben een winnaar! Mijn mooiste hoofdstukken worden nu geschreven. Vanuit liefde, omdat ik het zelf wil en echt het verschil wil maken. En dat geweldige gevoel gun ik iedereen.
Een baan!
Om weer op eigen benen te kunnen staan zocht ik naar werk zodra het grootste gedeelte van de revalidatie erop zat. Ik wilde bijdragen aan een wereld waarin zóveel mensen mij uiteindelijk verder hadden geholpen.
Ik had moeite om door sollicitaties heen te komen zonder diploma's op zak met een flink gat in mijn CV. "Wat heb je de afgelopen 5 jaar gedaan?". Nou gewoon, op bed gelegen... En een aantal keren verhuisd. Ik klopte daarom aan bij het UWV voor een Indicatie Banenafspraak. Vanwege mijn fysieke beperkingen sta ik inmiddels in het Doelgroepenregister van het UWV.
Iets waar ik me eerst voor schaamde, maar wat me nu juist rust en veiligheid geeft. Deze registratie zorgt ervoor dat ik mag reageren op alle vacatures met een extra bescherming voor de werkgever in de vorm van een no-risk polis. De werkgever heeft ook recht op loonkostensubsidie(LKV) voor werknemers die in het register staan. Dit maakt het voor een werkgever aantrekkelijker om iemand aan te nemen,
Ik kreeg uiteindelijk een parttime baan bij de Rijksoverheid. Dat was in het begin ontzettend pittig voor een hoofd dat vier jaar lang in de overlevingsstand had gestaan, maar het gaf me direct een doel, zelfvertrouwen en een gezondere connectie met de maatschappij.
Stiekem wist ik dat als ik dit een paar jaar vol kon houden, het een perfecte springplank is naar ondernemerschap. Die ambitie had ik nog niet laten varen, en laat ik alvast beginnen met het sparen voor een fantastisch kado voor mijzelf!
Door o.a. mijn nieuwe baan en de excellente service van Van Veen Auto's in Woerden, staat nu mijn droomauto voor de deur. Een enorme zegening!
Ik ben weer klaar voor een frisse start!
Op 11 september 2025, stond ik vol bewondering naast mijn nieuwe auto in Woerden. Hoera!
Nawoord
Ik heb mezelf door te reflecteren op het verleden en eerder gemaakte keuzes, talloze uren psychologie, spiritualiteit, inspirerende boeken en documentaires, compleet opnieuw geprogrammeerd. I love myself now!
De echte ik. Niet de versie met een masker, of met het gevoel dat ik anderen moet pleasen, of de neiging om mezelf te verstoppen. Ik durf gewoon mezelf te zijn, met alles erop en eraan, kwetsbaar en eerlijk.
Hoewel ik in hart en nieren een introvert blijf als INFJ, ben ik nu op een missie om jóú ook dat geweldige gevoel te geven. Het gevoel dat jij de hoofdrolspeler bent in je eigen favoriete film. Want als ik het kan, dan kun jij het helemaal! Je uiterlijk, religie, sociale status of je banksaldo zijn uiteindelijk niet bepalend voor waar jij eindigt. Dat bepaal jij helemaal zelf.
Ik ben er nog niet, want transformatie gaat elke dag door. Door het ongeluk; Langdurig stilzitten thuis en op kantoor, en aardig wat kant-en-klare maaltijden verder, ben ik inmiddels heel wat zwaarder geworden. Vooral voor mijn aangedane knie is het ontzettend belangrijk dat ik weer terugkeer naar een gezonder gewicht, dat van voor het ongeluk. Daarom ben ik onlangs gestart met een GLI-traject (Gecombineerde Leefstijl Interventie). Hier krijg ik lifestyle coaching & orthomoleculair voedingsadvies van Nora, en ben met haar hulp al redelijk wat kilo's en centimeters kwijt.
Nu ik mentaal, emotioneel en spiritueel in gezond water verkeer, is mijn lichaam aan de beurt. Ik heb er enorm veel zin in! Ik leef inmiddels voor alle mooie ervaringen die het leven te bieden heeft, en dat gaat nu eenmaal een stuk makkelijker als je lijf met je meewerkt.
En neem hierin alsjeblieft een voorbeeld dat je nooit moet wachten tot je ergens klaar voor bent om aan iets nieuws te beginnen, en je het gewoon moet doen. Als je iets wilt, ga het doen! Met een droom of idee alleen bereik je niets. Niemand is zomaar ergens klaar voor, iets beginnen is altijd een sprong in het diepe. Olympische spelers worden ook niet geboren met een wereldrecord achter hun naam, hier wordt jaren voor getraind.
Het belangrijkste is dat je in jezelf gelooft.
Waarom ik er nu voor jóu ben
Deze gedachten gingen vaak door mijn hoofd: "Ben je niet al te oud? Of te beschadigd?". Mijn antwoord daarop is nee! Ik sta nu tevreden op en val met een glimlach in slaap. Ik heb het gered. Niet voor de buitenwereld, maar voor mezelf. Ik heb geleerd wat échte zelfliefde is. Durven dromen en er ook echt voor gaan. Niemand is perfect, je bent goed zoals je bent. Je bent nooit uitgeleerd, of uit-ontdekt. Open staan voor verandering, flexibel kunnen meebewegen met je omgeving, en creatief omgaan met tegenslagen en de wil om te leren vanuit de juiste intentie, is alles wat je nodig hebt.
De meeste zelfhulp-coaches gaan ervan uit dat er iets mis is met jou. Dat jij 'gerepareerd' moet worden. Ik geloof dat niet. Je bent niet stuk. Je bent alleen misaligned. Je staat een beetje scheef ten opzichte van wie je echt bent, omdat je te lang hebt moeten overleven in een ongezonde omgeving.
Een omgeving waar jij niet werd gewaardeerd om wie jij was. Of misschien ben je opgegroeid in een omgeving waar je werd gepest, waar je prestaties nooit goed genoeg waren, waar je geen emotionele veilige haven had. Misschien ben je geboren met een handicap, of is er een gebeurtenis die jou fysiek of mentaal uit het veld heeft geslagen. Ik wil jou leren om hier anders mee om te gaan. Om samen te werken een gezonde mindset, die je verder help. Om je eigenliefde en eigenwaarde te vergroten, grenzen leren aangeven en je potentieel leren zien, en je vervolgens motiveren om je dromen werkelijkheid te maken, zonder excuses!
Ik wil voor jou zijn wat ik vroeger had gemist, en mijn levenslessen vertalen naar een taal die jij begrijpt en waar jij jezelf in herkent.
Want vandaag de dag voel ik mij een winnaar. Een met een overdosis zelfvertrouwen, liefde voor eigen identiteit, en een gezonde mindset die altijd open staat voor groei. Een vindingrijke vrouw met moed, veerkracht en geloof in zichzelf. En dat gun ik jou zó! Ben jij het volgende succesverhaal?
Let’s glow up, RISE, and shine together!
